Opis:

Davidsonova sistematska obrada jezika potpuno prekida s idejom jezika kao nečega što može biti adekvatno ili neadekvatno svijetu ili javstvu – sve što nam je na raspolaganju da bismo autorizirali svoje izjave jesu druge izjave. U ovoj zbirci od osamnaest eseja autor istražuje “što znači da riječi znače baš ono što znače”, te konstruira teoriju koja zadovoljava dva uvjeta: pruža interpretaciju svih izjava, aktualnih i potencijalnih, jednoga govornika ili grupe govornika i može se verificirati bez detaljnog poznavanja govornikovih propozicioanalnih stavova. Prvih pet eseja se uglavnom bavi pitanjem kakva bi vrsta teorije ispunjavala prvi uvjet i objedinjeni su pod zajedničkim naslovom prvog poglavlja “Istina i značenje”. Šesti, sedmi i osmi esej sadržaj su poglavlja pod naslovom “Primjene”. Treći dio knjige odnosi se na pitanje može li se teorija istine za nekog govornika verificirati, a da se pritom ne pretpostavlja previše o onome što želi opisati. Slijedeća četiri eseja su filozofski rezultati pristupa istini i interpretaciji, a u posljednjem poglavlju ispituju se granice doslovnoga u esejima “Što znače metafore” i “Komunikacija i konvencija”. *